De stem van Maura

Hallo, laat me me even voorstellen: ik heet Maura. Een tijdje geleden heb je kennisgemaakt met mijn moeder Anna en las je over haar erbazzoncini. Wat je niet weet, is dat ze die tegenwoordig maakt met de groenten die mijn man in onze moestuin teelt. Mijn verhaal is wel iets anders dan het hare: ik heb altijd als boekhouder gewerkt, en toen ik trouwde, had ik echt geen idee hoe ik iets in de keuken moest doen. Op een dag vroeg ik mijn moeder me de drie of vier recepten te leren die ik het lekkerst vond, en ik schreef ze over in de agenda uit 1980 die ik nog steeds heb.

Onze recepten zijn echt van ons. Als we het over "gehaktballetjes" hebben, bedoelen we eigenlijk "de gehaktballetjes van oma Anna", vergis je niet. Een van de recepten waar de kinderen het meest van houden, is zonder twijfel de minestra imperiale (keizerlijke soep): gemaakt met Parmigiano, eieren en bloem. De pasta die in de soep gaat, lijkt een beetje op een omelet van ongeveer een halve centimeter hoog, met een snufje zout. Sommigen voegen ook geraspte nootmuskaat toe, maar ik merk dat kinderen dat meestal niet lekker vinden. De pasta gaat ongeveer tien minuten in een hete oven tot hij goudbruin is, wordt dan afgekoeld en in kleine blokjes gesneden. Het was het perfecte recept voor feesten en bruiloften, en ook handig, want je kon het een paar dagen van tevoren maken. Twee eetlepels op elk bord, wat hete bouillon en je had zelfs genoeg voor vijftig mensen.

In de koude wintermaanden is de minestra imperiale echt een favoriet aan onze tafel. Ik heb veel geluk, want mijn buurvrouw is boerin en houdt vijftig kippen. Om de drie dagen heeft ze een overvloed aan eieren, die ze heel vriendelijk aan de hele buurt geeft. In de lente en de zomer gebruik ik een deel van de eieren om porties pasta te maken die ik voor de winter invries.

Als ik onze familierecepten maak, zegt mijn moeder: "je bent echt goed, je bent tien keer, zelfs honderd keer beter dan ik", maar ik geloof haar niet, want ze is altijd een kunstenaar in de keuken geweest. Tot een paar maanden geleden kon ze met de hand het dunste pastadeeg maken. Ik hield het tegen het licht en vroeg me af hoe ze het deed. Gnocchi kan ik wel maken (als er een paar gaatjes in het deeg komen, is dat geen probleem), maar het deeg voor cappelletti moet snel worden uitgerold zodat het niet uitdroogt, anders zijn de cappelletti moeilijk dicht te maken. Zij deed het moeiteloos. Dan gingen wij, haar dochters, vier zussen, rond de tafel zitten en in een mum van tijd ... hadden we genoeg cappelletti voor iedereen!

Tegenwoordig gebruiken we de pastamachine, maar gelukkig hebben we nog steeds die momenten waarop we allemaal samen in de keuken staan. We beginnen al in november, kiezen een zaterdag, een zondag of gewoon een ochtend zonder verplichtingen, en beginnen met de voorbereidingen voor kerstavond. Inmiddels zijn we met heel wat mensen, bijna dertig: iedereen gaat bij Chiara eten, want zij heeft het grootste huis. Onze recepten blijven altijd bewaard, ook voor onze kinderen, want oma Anna heeft ze allemaal voor hen in een boek opgeschreven.

Sommigen geven een ring of een horloge door van generatie op generatie, anderen schilderen de geschiedenis van hun familie of schrijven die op in een boek. Wij vertellen de onze via onze recepten: gerechten die ons hebben vergezeld bij feestelijke gelegenheden en ook in moeilijke tijden. Het zijn de gerechten die ons hebben horen lachen, misschien zelfs ruziën, en praten over van alles en nog wat. Zoals ik aan het begin zei, zijn dit de recepten die echt van ons zijn, en we koesteren ze als de kostbaarste herinneringen.

Het recept van Maura: minestra imperiale (keizerlijke soep)

Ingrediënten
150g geraspte Parmigiano Reggiano
150g griesmeel of bloem
100g boter of margarine
4 eieren
50g fijngehakte mortadella (optioneel)
Geraspte nootmuskaat (optioneel)

Bereiding
Smelt de boter of margarine en meng dan alle ingrediënten. Vet een vorm in, giet het mengsel erin en strijk het uit. Bak 15-20 minuten in een matig warme oven. Snijd de pasta in kleine blokjes en kook ze in de kokende bouillon.

 

Credits:
Tekst van Carlotta Fiore
Foto van Diego Rosselli